Με τα φτερά του Ανέμου
Ο Νίκος Ταβουλάρης, με την πρώτη του ποιητική συλλογή που φέρνει τον τίτλο «Με τα φτερά του ανέμου», μας ξαφνιάζει για την αισθητική του, αλλά και για την ευχέρεια και τη δυναμική του στίχου του. Είναι φανερό πως έχουμε να κάνουμε με έναν ώριμο δημιουργό, που και τη γλώσσα ξέρει να χειρίζεται άψογα και να σου δημιουργεί το συναίσθημα της γνησιότητας.
Ο ποιητής, με τη δική του προσωπική υφή και γλώσσα, κατορθώνει να εντυπωσιάσει τον αναγνώστη. Ρεαλιστής με μάτι που διακρίνει τα προβλήματα της εποχής του, αποτυπώνει ωστόσο, την αδιάλειπτη προσωπική του συγκίνηση που καταγράφεται με στίχους γεμάτους μουσικότητα και λυρισμό, σαν το ποτάμι που κατεβάζει στο διάβα του δροσερά νερά, καλώντας σε, να τ’ απολαύσεις.
Η ποίησή γεμάτη εικόνες, συναισθήματα, αισθητική πληρότητα, μουσικότητα, φαντασία, ενόραση, ελπίδα, που αγγίζει την ψυχή του αναγνώστη και να του δημιουργεί όλα εκείνα τα συναισθήματα που θα τον βγάλουν πέρα κι έξω από τον ορίζοντα για να τον ταξιδέψουν σ’ αυτό που όλοι μας θα θέλαμε να αγγίξουμε. Δεν καθορίζει τι είναι αυτό, αλλά, σε φέρνει σε κατάσταση έκστασης και ψυχικής απόδρασης ώστε να ονειρευτείς χαμένο χρόνο, χαμένες στιγμές, πρόσωπα, καταστάσεις, ιδέες.
Κώστας Καπελούζος
Αντιπρόεδρος
Απατηλό όνειρο
Την άμμο την καυτή αδράξαμε
και κλείσαμε στης φούχτας μέσα τη θαλάμη.
Και ήτανε μεσημέρι
κι ο μπάτης μας ψιθύρισε,
τραγούδι αλαργινό και πλάνο.
Ύστερα ήλθε δειλινό
και ως το πρώτο αστέρι κρεμάστηκε στον ουρανό,
γλίστρησε τ’ όνειρο μακριά
κι έφυγε με τ’ αγέρι,
ως λειώνουνε τα ψεύτικα διαμάντια της αμμούδας,
μέσα από των δάχτυλων
την ακριβή αγκαλιά.
Φέρε την πέλαγος ξανά
στου αγέρα τη φτερούγα,
την ακριβή του ονείρου ποθητή ψυχή
να τραγουδήσει η καρδιά,
με τη λαλιά του μπάτη.
Όνειρο ήταν τρυφερό
και τ’ όνειρο εχάθη.
Ο Νίκος Ταβουλάρης, με την πρώτη του ποιητική συλλογή που φέρνει τον τίτλο «Με τα φτερά του ανέμου», μας ξαφνιάζει για την αισθητική του, αλλά και για την ευχέρεια και τη δυναμική του στίχου του. Είναι φανερό πως έχουμε να κάνουμε με έναν ώριμο δημιουργό, που και τη γλώσσα ξέρει να χειρίζεται άψογα και να σου δημιουργεί το συναίσθημα της γνησιότητας.
Ο ποιητής, με τη δική του προσωπική υφή και γλώσσα, κατορθώνει να εντυπωσιάσει τον αναγνώστη. Ρεαλιστής με μάτι που διακρίνει τα προβλήματα της εποχής του, αποτυπώνει ωστόσο, την αδιάλειπτη προσωπική του συγκίνηση που καταγράφεται με στίχους γεμάτους μουσικότητα και λυρισμό, σαν το ποτάμι που κατεβάζει στο διάβα του δροσερά νερά, καλώντας σε, να τ’ απολαύσεις.
Η ποίησή γεμάτη εικόνες, συναισθήματα, αισθητική πληρότητα, μουσικότητα, φαντασία, ενόραση, ελπίδα, που αγγίζει την ψυχή του αναγνώστη και να του δημιουργεί όλα εκείνα τα συναισθήματα που θα τον βγάλουν πέρα κι έξω από τον ορίζοντα για να τον ταξιδέψουν σ’ αυτό που όλοι μας θα θέλαμε να αγγίξουμε. Δεν καθορίζει τι είναι αυτό, αλλά, σε φέρνει σε κατάσταση έκστασης και ψυχικής απόδρασης ώστε να ονειρευτείς χαμένο χρόνο, χαμένες στιγμές, πρόσωπα, καταστάσεις, ιδέες.
Κώστας Καπελούζος
Αντιπρόεδρος
Απατηλό όνειρο
Την άμμο την καυτή αδράξαμε
και κλείσαμε στης φούχτας μέσα τη θαλάμη.
Και ήτανε μεσημέρι
κι ο μπάτης μας ψιθύρισε,
τραγούδι αλαργινό και πλάνο.
Ύστερα ήλθε δειλινό
και ως το πρώτο αστέρι κρεμάστηκε στον ουρανό,
γλίστρησε τ’ όνειρο μακριά
κι έφυγε με τ’ αγέρι,
ως λειώνουνε τα ψεύτικα διαμάντια της αμμούδας,
μέσα από των δάχτυλων
την ακριβή αγκαλιά.
Φέρε την πέλαγος ξανά
στου αγέρα τη φτερούγα,
την ακριβή του ονείρου ποθητή ψυχή
να τραγουδήσει η καρδιά,
με τη λαλιά του μπάτη.
Όνειρο ήταν τρυφερό
και τ’ όνειρο εχάθη.
