ΝΥΧΤΑ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑ

ΝΥΧΤΑ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑ

Διάβασα επανειλημμένα τα ποιήματα της Γρηγορίας Πούλιου από της συλλογή «Νύχτα και ελπίδα» και ομολογώ με ειλικρίνεια πως βρήκα αρκετά από αυτά να με γεμίζουν με τις μεστές έννοιες τους.
Παρ’ ότι τίποτα πρωτόλειο, η ποήτρια, αγγίζει τα μεγαλύτερα και δυσκολότερα θέματα, έρωτας, αγάπη, ζωή, θάνατος. Στοιχεία βασικά που χρησιμοποιεί έτσι κι αλλιώς η ποίηση. Θεματική που αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις και δομούν τους ανθρώπινους χαρακτήρες, από μία εντελώς προσωπική εσωτερική στάση χωρίς ποιητική αδεία και λεκτικές υπερβολές.
Με ύφος απλό και στέρεο χρησιμοποιεί η ποιήτρια τα υποκείμενα των εξαρτημένων προτάσεων μετατρέποντας τα σε κύρια αντικείμενα. «Τώρα έχω κάποιο λόγο. Έχω κάποια ελπίδα. Τώρα δεν περιμένω τίποτα».
Με φράσεις λιτές, λυρικά αρμονικές να απουσιάζουν έντεχνα οι ελλείψεις και οι επαναλήψεις, πολλά από τα ποιήματα πλησιάζουν τη δυναμική των ρήσεων και καταφέρνουν να υποβάλλονται στον αναγνώστη δίνοντας τη θετική σημασία της ποιήσεως ή ακόμα να δημιουργούν ερωτήματα ή κάποια άλλα από αυτά (τα ερωτήματα) να απαντώνται.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ

Ο ύστατος φίλος στις αβάσταχτες στιγμές
Ο απώτατος φόβος
κουλουριασμένος στις χαρές
Η μεγάλη περιπέτεια για τους μύστες
Ο μαύρος ήλιος του ζωδίου μας
Ο δίδυμος αδελφός μας
Αχ, θάνατε που χαρίζεις αθανασία στις μεγάλες ψυχές
δύναμη στους απελπισμένους
ταπεινότητα στους αγαθούς

Ποιο σκοπό θα’ χε τάχα ο χορός μας
χωρίς τον δικό σου σπαραγμό;