Βιογραφικό
Η Ελένη Κονδύλη-Μπασούκου γεννήθηκε στην Αθήνα. Το 1993 βραβεύτηκε από την Ακαδημία τπυ Βελγίου. Διδάσκει Αραβικό πολιτισμό και Αραβική λογοτεχνία ως επίκουρη καθηγήτρια στη Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Για το έργο της
Ως πεζές σκέψεις απλώνονται στα βαγόνια του τρένου τα ποιήματα της Ελένης Κονδύλη. Μια ποίηση σοβαρή, μπορεί και αγέλαστη σαν πέτρα που αντέχει τη φθορά στο χρόνο και αποδεικνύει πως ο λόγος της έχει μια αλύγιστη πίστη για τα πράγματα που την περιβάλλουν.
Αδιάκοπη η έξαρση του ύφους της είναι διάχυτη σε όλα τα ποιήματα καθώς χτίζουν έννοιες ιδανικών αρετών.
Μια ποίηση αληθινό καταφύγιο των εκφρασμένων απόψεων της που σαν εμπειρίες βρίσκουν διέξοδο μέσα από την ποιητική έκφραση.
Η ποιήτρια σαν να απολογείται στον εαυτό της μέσα από μια ψυχική διεργασία πότε αισιόδοξη κι άλλοτε καταπιεστική.
Στα ποιήματα της διαπλέκονται πολλά θέματα: απ’ το αβέβαιο μέλλον, το παρωχημένο σήμερα, το περασμένο χθες. Στοιχεία που η ποίηση χρησιμοποιεί σαν κεντρικούς άξονες. Ο θάνατος, το κενό, η πείνα, ο έρωτας, ο αδυσώπητος χρόνος, η απογοήτευση…
οπισθόφυλλο
Εγώ, Γη γενής. Γυναίκα. Κι εσύ όρθιος σ´ ένα βουνό με πάθη, σπαθιά, ακόντια σκουριασμένα, παλιά πλαστικά, τσιπάκια για πέταμα, πάνω τους χτίζεις το σπίτι σου, με παίρνεις, μου γεννάς παιδιά, μου λες: είδες; Και δε βλέπω πια τίποτα, μου λες: κοίτα, και μου δείχνεις αίμα, μου λες: άκου, άκου... Τίποτα δε ζει πια μέσα μου. Τα πήρες όλα.
Για το έργο της
Ως πεζές σκέψεις απλώνονται στα βαγόνια του τρένου τα ποιήματα της Ελένης Κονδύλη. Μια ποίηση σοβαρή, μπορεί και αγέλαστη σαν πέτρα που αντέχει τη φθορά στο χρόνο και αποδεικνύει πως ο λόγος της έχει μια αλύγιστη πίστη για τα πράγματα που την περιβάλλουν.
Αδιάκοπη η έξαρση του ύφους της είναι διάχυτη σε όλα τα ποιήματα καθώς χτίζουν έννοιες ιδανικών αρετών.
Μια ποίηση αληθινό καταφύγιο των εκφρασμένων απόψεων της που σαν εμπειρίες βρίσκουν διέξοδο μέσα από την ποιητική έκφραση.
Η ποιήτρια σαν να απολογείται στον εαυτό της μέσα από μια ψυχική διεργασία πότε αισιόδοξη κι άλλοτε καταπιεστική.
Στα ποιήματα της διαπλέκονται πολλά θέματα: απ’ το αβέβαιο μέλλον, το παρωχημένο σήμερα, το περασμένο χθες. Στοιχεία που η ποίηση χρησιμοποιεί σαν κεντρικούς άξονες. Ο θάνατος, το κενό, η πείνα, ο έρωτας, ο αδυσώπητος χρόνος, η απογοήτευση…
οπισθόφυλλο
Εγώ, Γη γενής. Γυναίκα. Κι εσύ όρθιος σ´ ένα βουνό με πάθη, σπαθιά, ακόντια σκουριασμένα, παλιά πλαστικά, τσιπάκια για πέταμα, πάνω τους χτίζεις το σπίτι σου, με παίρνεις, μου γεννάς παιδιά, μου λες: είδες; Και δε βλέπω πια τίποτα, μου λες: κοίτα, και μου δείχνεις αίμα, μου λες: άκου, άκου... Τίποτα δε ζει πια μέσα μου. Τα πήρες όλα.
Λάθος Τρένο
Θα ήθελα να σου αφήσω ένα υστερόγραφο απαλλαγής. Ότι δεν έφταιγες σε τίποτα
Ότι σε κατηγόρησα λάθος, μόνο και μόνο γιατί περπάτησα δίπλα σου, μόνο και μόνο γιατί έγδυσα τον παιδικό σου πόνο μπροστά μου.
Θα ήθελα να σου αφήσω μονάχα ένα υστερόγραφο. Χωρίς προηγούμενο και άλλα τέτοια, σαν κι αυτά τα εισαγωγικά χαμόγελα «χαίρετε, είστε καλά, ας αρχίσουμε τώρα». Δεν αρχίσαμε ποτέ.
Μπήκαμε κατευθείαν σ’ ένα τραγικό προκείμενο, κατευθείαν στο υπόγειο κανάλι μιας σπαρακτικής παιδικότητας.
Όπως και να’ χει το πράγμα, όλα τα πουλιά έχουν πετάξει. Οι φωλιές τους είναι όλες σιωπηλές, και τα παπούτσια μας πολύ σκονισμένα. Νεράκι σταγόνα.
Νεράκι σταγόνα.
Δεν είδα τίποτα παρεκτός σιωπή.
Δεν άκουσα τίποτα παρεκτός κλάμα.
Η όσφρηση άδεια από στοργή.
Η στοργή χωρίς άφεση.Το υστερόγραφο δεν θα’ ρθει ποτέ. Είναι σαν λάθος τρένο σε λάθος κείμενο.
