«Χαίρε παραμύθι μου»,
της Ελένης Γκίκα
εκδόσεις Άγκυρα
«Θα συνηθίσω λίγο λίγο, που θα πάει! Μπορεί κι απ’ την ελπίδα να παραιτηθώ, που είναι το ίδιο».
Λόγια από το τελευταίο βιβλίο της Ελένης Γκίκα, «Χαίρε παραμύθι μου». Λόγια που εν πολλοίς όποιος τη γνωρίζει είναι αναγνωρίσιμα και στον προφορικό της λόγο, όταν κάποια Σάββατα, στην «Άγκυρα», τυχαίνει να συνομιλούμε για διάφορα θέματα και δη για τις διαπροσωπικές σχέσεις και την πολυπλοκότητα τους.
της Ελένης Γκίκα
εκδόσεις Άγκυρα
«Θα συνηθίσω λίγο λίγο, που θα πάει! Μπορεί κι απ’ την ελπίδα να παραιτηθώ, που είναι το ίδιο».
Λόγια από το τελευταίο βιβλίο της Ελένης Γκίκα, «Χαίρε παραμύθι μου». Λόγια που εν πολλοίς όποιος τη γνωρίζει είναι αναγνωρίσιμα και στον προφορικό της λόγο, όταν κάποια Σάββατα, στην «Άγκυρα», τυχαίνει να συνομιλούμε για διάφορα θέματα και δη για τις διαπροσωπικές σχέσεις και την πολυπλοκότητα τους.
Από την πρώτη αράδα μέχρι και την τελευταία η δυναμική της γραφής αποπνέει μια ποιητική αύρα και η οποία εκφράζεται μέσω των ηρώων της που ως κοινωνοί συναισθημάτων πότε αναπολούν, διαμαρτύρονται, υπαινίσσονται, ματαιοπονούν ή άλλοτε προσδοκούν το παρελθόν που ο έρωτας έπαιζε ανάμεσα τους το γνωστό του παιχνίδι της χαράς και του πόνου, της ολοκλήρωσης και της κενότητας, της απαίτησης και της απομόνωσης.
Κι εκείνοι, οι ήρωες του βιβλίου, ως άνθρωποι κοινοί και άρα ευάλωτοι πρωταγωνιστούν ως απολογητές στην αποκρυπτογράφηση των ίδιων των εαυτών τους, των πράξεων και των μύχιων σκέψεων τους.
Ψίθυροι και υπαινιγμοί σε μια ατέρμονη εξομολόγηση θέσεων και αντιθέσεων που αποκρυπτογραφούνται και ταυτίζουν τον αναγνώστη σαν να πρόκειται για δικές του υποθέσεις, δικά του μυστικά, ως δικές του πράξεις και σκέψεις.
Καθ’ όλα αξιόλογη ετούτη η μορφή γραψίματος, θέτει τον αναγνώστη στη διαδικασία να διαβάσει με προσοχή κάθε φράση, να τσεκάρει νοήματα, να επιστρέψει πάλι σε προηγούμενες σελίδες καθώς από το λόγο ενσαρκώνονται: ο έλεγχος της συνείδησης, το φανταστικό και το πραγματικό, η αρμονία της ένωσης, το λογικό, το παράλογο και οι τύψεις ως άρρηκτοι συνοδοί πράξεων.
Παρ’ όλο που η αφήγηση εξελίσσεται από δύο πρόσωπα τη Λίλια και τον Βλαδίμηρο σε σύνολο 254 σελίδων, η εξιστόρηση του ενός με την άλλη δεν ακολουθούν σε ρυθμό μονότονο ή μπερδεύονται μεταξύ τους γιατί μπορεί να μιλούν για το ίδιο θέμα σε ένα αφηγηματικό μοτίβο αλλά με διαφορετική συναισθηματική χροιά.
«Και βροχή είμαι και φωτιά είμαι και φωνή και σιωπή».
Αυτά και άλλα πολλά είναι το βιβλίο «Χαίρε παραμύθι μου», της Ελένης Γκίκα και το προτείνω στους φιλαναγνώστες για καλοκαιρινή συντροφιά.
