Η καρδιά του δότη.
Συγγραφέας: Γρηγόρης Χαλιακόπουλος
Εκδόσεις: Άγκυρα 2006
Διαβάζοντας το βιβλίο του Γρηγόρη Χαλιακόπουλου «Η καρδιά του δότη», δεν περίμενα πως θα βρισκόμουνα αντιμέτωπος με την πραγματικότητα. Κι όταν λέω πραγματικότητα κυριολεκτώ καθώς εννοώ τις αλήθειες που ενυπάρχουν στη ζωή μας. Τα γεγονότα εκείνα που τη συνθέτουν να είναι πότε καλή ή άσχημη, πότε εύκολη ή δύσκολη, άλλοτε πάλι πιθανή ή απίθανη και να χαρίζεται ή να εκδικείται όποιον και όποτε θέλει.
Όσοι διαβάσουν το νέο βιβλίο του, «Η καρδιά του δότη», αρχικά θα εκπλαγούν από τη διαφορετικότητα της γραφής συγκριτικά με τα προηγούμενα έργα του, αλλά και από την πρωτοτυπία που είναι γραμμένο με μια ρεαλιστική γλώσσα χαρίζοντας στον αναγνώστη την επίφαση μιας πραγματικότητας ζωντανής όσο και η ίδια η ζωή μας.
Ο συγγραφέας διάλεξε να εκφραστεί με το δυσκολότερο ύφος ενός πεζογραφήματος, τη πρωτοπρόσωπη αφήγηση. Και είναι δυσκολότερο είδος διότι σε κάθε λέξη και φράση πρέπει να δείχνει και να εξηγεί τον ψυχικό κόσμο του πρωταγωνιστή του.
Αλλά με άριστο κι έντεχνο τρόπο ο συγγραφέας καταφέρνει να ξεδιπλώσει όλο το ψυχισμό που κυοφορείται μέσα στον βασικό ήρωά του που είναι και ο κεντρικός αφηγητής όλου του μυθιστορήματος.
Αλλά με άριστο κι έντεχνο τρόπο ο συγγραφέας καταφέρνει να ξεδιπλώσει όλο το ψυχισμό που κυοφορείται μέσα στον βασικό ήρωά του που είναι και ο κεντρικός αφηγητής όλου του μυθιστορήματος.
Κάθε κομμάτι της αφήγησης έχει ξεχωριστή θεματική και χωροχρονική στιγμή, αλλά ο συγγραφέας με τη φυσική χρονική ακολουθία συνθέτει το παζλ μιας άριστης μυθοπλασίας. Οι εναλλαγές των δραματικών κορυφώσεων διαδέχονται η μία την άλλη μέσα από την τέλεια δομημένη πλαστικότητα του ήρωα, έτσι που ο αναγνώστης, είμαι απόλυτα σίγουρος γιατί το βίωσα διαβάζοντας το βιβλίο, θα παραλληλιστεί μαζί του και θα ακολουθήσει τα βήματα του.
Η ιστορία ξεκινάει κάποιο μεγάλο Σάββατο με τη γέννηση ενός μωρού, διανθισμένη από μια λεπτή αίσθηση χιούμορ, αφού για τη γέννηση φαίνεται να μιλάει το ίδιο το νεογέννητο αμέσως μόλις εγκαταλείπει τη θαλπωρή και τη σιγουριά του αμνιακού σάκου.
Μια διαδρομή γεμάτη όνειρα κι ελπίδες που για να νιώσει τις εμπειρίες τους και να μάθει να αντιμετωπίζει τη μιζέρια και τις δυσκολίες πρέπει πρώτα να ματώσει μέσα σ’ ένα Λορκικό Ντουέντε, που πάει να πει πόνος, τίμημα, αίσθηση και γνώση, πάθος και κατάκτηση. Κοχλαστό πάθος που δίνει στο αίμα ώθηση και χαρίζει θράσος στη σκέψη. Στο Ντουέντε τίποτα δεν χαρίζεται. Τα πάντα κατακτώνται, αναφέρει στο βιβλίο του.
Έτσι λοιπόν αρχίζει η ζωή του Αιθεριάδη, ο ήρωας του Γρηγόρη Χαλιακόπουλου, με την αίσθηση της κατάκτησης. Μεγαλώνει ακολουθώντας τη φυσική πορεία του. Γνωρίζει τον περίγυρό του, το χώρο και τα παράδοξα και όμορφα ετούτου του άγνωστου κόσμου.
Όσο κυλάει ο χρόνος κι αντιλαμβάνεται τη ζωή γίνεται όλο και πιο υπερβολικός. Συνεχώς ψάχνει διεξόδους καθώς δεν βρίσκει νόημα στην υλιστική ζωή, αναζητάει με πάθος να ξεφύγει από τα τετριμμένα μέχρι να συναντηθεί με το πνευματικό απόλυτο που θα γεμίσει τη ψυχή του.
Όσο κυλάει ο χρόνος κι αντιλαμβάνεται τη ζωή γίνεται όλο και πιο υπερβολικός. Συνεχώς ψάχνει διεξόδους καθώς δεν βρίσκει νόημα στην υλιστική ζωή, αναζητάει με πάθος να ξεφύγει από τα τετριμμένα μέχρι να συναντηθεί με το πνευματικό απόλυτο που θα γεμίσει τη ψυχή του.
Όπως λέει και ο Ταρκόφσκι: Η ζωή δεν έχει κανένα νόημα γιατί αν το ξέραμε δεν θα είμαστε ελεύθεροι.
Το ένα γεγονός διαδέχεται το άλλο. Τα πρώτα σχολικά χρόνια. Η εφηβεία. Ο πρώτος ανεκπλήρωτος έρωτας. Η φυγή από τα Φιλιατρά κι ερχομός στην Αθήνα. Ο στρατός, ο γνήσιος έρωτας στην αγκαλιά μιας πόρνης. Η απογοήτευση και ο εθισμός στο in vino veritas, δηλαδή: στο εν τω οίνω η αλήθεια. Η κραιπάλη και η εμπλοκή στα βαρβιτουρικά και το όνειρο που ξόφλησε ακμαίο πριν γεράσει. Ο θάνατος, το μοναδικό αληθινό γεγονός γίνεται καταλύτης στη δύναμη της απόφασης για απεξάρτηση.
Μέσα στο ίδιο σώμα του, λοιπόν, κρυβόταν πληγωμένη η ψυχή του και μέσα από αυτήν προβαλλόταν το ράκος της ανθρώπινης προσωπικότητας του.
Λέει ο συγγραφέας: Αβάσταχτο μαρτύριο να περνάς μέσα απ΄ το τούνελ της ψυχής σου, τραβώντας για τα σκοτεινά κι αραχνιασμένα σπήλαια του ασυνείδητου.
Λέει ο συγγραφέας: Αβάσταχτο μαρτύριο να περνάς μέσα απ΄ το τούνελ της ψυχής σου, τραβώντας για τα σκοτεινά κι αραχνιασμένα σπήλαια του ασυνείδητου.
